Jerzy Liebert Uczę się ciebie człowieku. Powoli się uczę, powoli. Od tego uczenia trudnego Raduje się serce i boli. O świcie nadzieją zakwita, Pod wieczór niczemu nie wierzy, Czy wątpi, czy ufa - jednako - Do ciebie, człowieku, należy. Uczę się ciebie i uczę I wciąż cię jeszcze nie umiem - Ale twe ranne wesele, Współczesnym rajem można nazwać życie, w którym raty kredytów nie rosną, inflacja wraca do poziomu 2–3%, wszystkim żyje się dobrze i dostatnio. Ale niestety, nie ma tak dobrze – to jest raj, obecnie nieosiągalny dla zwykłych, uczciwych ludzi w Polsce. Gdy człowiek chce być Bogiem, zabija w sobie człowieka i nie zmieniając się w Boga - staje się zwierzęciem. Jerzy Drobnik 1000 : Największe odkrycie moich czasów to prawda, że człowiek może zmienić siebie, zmieniając swój stosunek do świata. James William 1000 : Uczę się ciebie, człowieku. Powoli się uczę, powoli. Jerzy Liebert Uczę się ciebie człowieku uczę się ciebie, człowieku Powoli się uczę, powoli Od tego uczenia trudnego Raduje się serce i boli. O świcie nadzieją zakwita Pod wieczór niczemu nie wierzy Czy wątpi, czy ufa-jednako-Do ciebie, człowieku należy Uczę się ciebie i uczę I wciąż cię jeszcze nie umiem-Ale twe ranne wesele, Uczę się ciebie, człowieku. Powoli się uczę, powoli. Od tego uczenia trudnego: Raduje się serce i boli. O świcie nadzieją zakwita, Pod wieczór niczemu nie wierzy, Czy wątpi, czy ufa - jednako - Do ciebie, człowieku należy. Uczę się ciebie człowieku. Powoli się uczę, powoli Od tego uczenia trudnego Raduje się serce i boli O świcie nadzieją zakwita, Pod wieczór niczemu nie wierzy, Czy wątpi, czy ufa -jednako-Do ciebie, człowieku należy. Uczę się ciebie i uczę I wciąż cię jeszcze nie umiem Ale twe ranne wesele, Twą troskę wieczorną rozumiem . CO TO OZNACZY BYĆ CZŁOWIEKIEM? JERZY LIEBERT "UCZĘ SIĘ CIEBIE, CZŁOWIEKU"StartCo to znaczy uczyć się?poznawać cośzdobywać informacjeuogólniać wiedzę o czymśnabywać nowe umiejętnościCzego można się uczyć?Można uczyć się śpiewu, matematyki, jazdy na rolkach, ale też życia, człowieka czy siebie samego...Write yourtitle hereJerzy LiebertUczę się ciebie, człowiekuUczę się ciebie, człowiekuPowoli się uczę, powoliOd tego uczenia trudnegoRaduje się serce i świcie nadzieją zakwitaPod wieczór niczemu nie wierzyCzy wątpi, czy ufa – jednako –Do ciebie, człowieku należyUczę się ciebie i uczęI wciąż cię jeszcze nie umiem –Ale twe ranne wesele,Twą troskę wieczorną rozumiemPodręcznik s. 220 ( wysłuchać)SubtitleCo może oznaczać metafora "uczyć się człowieka"?Jakie jest uczenie się człowieka? Wskaż fragmenty, które o tym czego dąży osoba mówiąca w wierszu?Jaka relacja łączy nadawcę z odbiorcą?Kim jest adresat utworu?Wskaż w wierszu czasowniki w pierwszej osobie liczby pojedynczej. Jaki proces opisują te to typ liryki?Wskaż w wierszu podany środek stylistyczny i określ jego rolę. "O świcie nadzieją zakwita"Adresatem jest każdy z nas, człowiekuczę się - wskazują na proces uczenia się, ponzawaniaPróbować go zrozumieć, poznawać jego myśli, uczucia, rozważać, na czym polega wyjątkowość człowieka w świecie natury.• powolne – Powoli się uczę, powoli• trudne – Od tego uczenia trudnego• bolesne – Od tego uczenia [...] / […] serce [...] boli• przynoszące radość – Od tego uczenia [...] / Raduje się serce […]• oparte na nadziei – O świcie nadzieją zakwitaNajważniejszy dla niej jest człowiek, chce go poznać, zrozumieć, nie ustaje w tym wspólnota, bezpośrednia."Uczę się ciebie, człowieku"Metafora - jej treść słu­ży opi­so­wi kon­dy­cji czło­wie­ka w świe­ wierszu "Uczę się ciebie, człowieku" podmiot liryczny próbuje zrozumieć człowieka, poznać jego myśli i uczucia. Nauka ta jest powolna, trudna, bolesna i nieustanna. Czasem przynosi radość i nadzieję. Podmiot liryczny nie ustaje w dążeniu do poznania człowieka. Nadawcę i odbiorcę łączy bezpośrednia relacja. Jerzy Liebert to poeta tworzący w okresie międzywojnia, w swoich wierszach poruszał przede wszystkim kwestie filozoficzne oraz religijne. Choć nie należy do najbardziej znanych twórców tej epoki, warto zapoznać się z jego literackim dorobkiem – choćby z utworem Uczę się ciebie, człowieku, opowiadającym o empatii i międzyludzkim się ciebie, człowieku – analiza i środki stylistyczneUczę się ciebie, człowieku – interpretacja wierszaPodsumowanieUczę się ciebie, człowieku – analiza i środki stylistyczneWiersz pochodzi z tomu Kołysanka jodłowa, wydanego już po śmierci autora, w roku 1932. Zbliżające się widmo odejścia było tematem przewodnim tomiku – Liebert chorował na nieuleczalną gruźlicę mózgu. Pomimo dramatycznej tematyki, zbiór ma miejscami ironiczny wiersz jest utworem stosunkowo krótkim, ale o regularnej formie. Ma budowę stroficzną – złożony jest z trzech zwrotek, każda po cztery wersy, o ośmiu lub dziewięciu sylabach. Występują rymy o charakterze żeńskim, dokładnym i przeplatanym. Pojawia się liryka bezpośrednia, typu liryczny wypowiada się wprost, ujawnia się poprzez czasowniki w pierwszej osobie liczby pojedynczej (uczę się, nie umiem, rozumiem). Nie wiadomo, kim jest, czym zajmuje się w życiu, jakie jest jego pochodzenie, ani czy jest mężczyzną czy kobietą. Anonimowy jest także adresat, nieokreślone jest, do kogo osoba mówiąca kieruje swoje słowa i przemyślenia. Wykazuje się natomiast znaczną wyrozumiałością i otwartością w kierunku odbiorcy. W wierszu odnaleźć można apostrofę (Uczę się ciebie), które jest jednocześnie anaforą – rozpoczyna pierwszą i ostatnią strofę utworu, tworząc swoistą klamrę leksykalno-artystyczna jest względnie skromna, występowanie środków stylistycznych jest ograniczone. Dzięki takiej budowie, utwór przypomina naturalną mowę i sposób myślenia. Do zastosowanych zabiegów należą epitety, które pomagają zobrazować i uplastycznić refleksje podmiotu dla czytelników (uczenie trudne, wieczorna troska, ranne wesele). Stan ducha i kondycję osoby mówiącej prezentuje także metafora (o świcie nadzieją zakwita, pod wieczór niczemu nie wierzy). Dynamicznego charakteru i odpowiedniego rytmu nadają liczne liryczny już na samym początku utworu deklaruje, o czym będą jego przemyślenia. Chce on zrozumieć drugiego człowieka, poznać go. Nie chodzi natomiast o zwykłe zapoznanie nieznajomej osoby – osoba mówiąca ma na celu dogłębne pojęcie odmiennych sposobów myślenia, zachowania – pragnie poznać pobudki kierujące innymi w życiu, spędzić wspólny czas, kieruje się empatią, także wobec ludzi, którzy nie są mu zdaje sobie sprawę, ze jest to proces długotrwały i wymagający cierpliwości. Człowiek ewoluuje z czasem, więc poznawanie go być może nigdy się nie skończy. Świadczy to o tym, że osoba mówiąca jest postacią cierpliwą, współczującą, dociekliwą i drobiazgową. Interesuje ją los innych osób, ich życiowe doświadczenia oraz odczuwane emocje. Potrafi je odczytywać i zrozumieć, jest tym szczerze zainteresowany. Ma świadomość, że jest to zadanie wymagające, trudne i powolne, ale mimo to jest tym zafascynowany, sprawia mu to przyjemność pomieszaną z cierpieniem – targają nim więc ambiwalentne, sprzeczne uczucia (Raduje się serce i boli).Podmiot liryczny wie, że odkrycia podczas tych poszukiwań mogą go zaskoczyć, zarówno pozytywnie, jak i negatywnie – podmiot potrafi wczuwać się w emocje drugiego człowieka, może więc ściągnąć na siebie czyjś ból. Jest to jednak poniekąd sedno tego procesu i stanowi o jego pięknie. Tę rozbieżność między uczuciami symbolizują jasny, wesoły poranek i ciemniejący wieczór – przyroda staje się więc odzwierciedleniem ludzkiej kondycji i stanu przeciwstawnych emocji jest naturalne i nieuniknione, wynika z istoty człowieczeństwa. Podmiot w zupełności to rozumie i akceptuje, zarówno u siebie, jak i u innych. Pragnie, aby adresat wiersza miał świadomość, że zawsze może szukać u niego współczucia i wyrozumiałości, bije od niego szczere, uczciwe zaangażowanie. Jest zupełnie pozbawiony poczucia wyższości, a także poniekąd bezradny wobec niekończącego się procesu. Nie myśli o sobie jako o kimś wszechwiedzącym, niespotykanym osoby mówiącej nie jest sztucznie patetyczna, choć wydaje się on być osobą inteligentną, o dużej życiowej mądrości. Jego chęć poznawania nie oznacza, że będzie potrafił uzdrowić ludzką psychikę i pomóc – ma świadomość swoich ograniczeń, takich samych, jak u każdego człowieka. Wiersz Uczę się ciebie, człowieku jest więc poruszającym, skłaniającym do głębszych refleksji wyrazem międzyludzkiego zrozumienia, empatii oraz akceptacji różnorodności zachowań i doświadczeń człowieka, a także pełnej palety odczuwanych przez niego oddanie podmiotu lirycznego jest poruszające i z perspektywy dzisiejszego świata, gdzie większości z nas brakuje czasu, każdy zajęty jest sobą i swoimi sprawami, bardzo niespotykane. Jego niesamowita wytrwałość i zapał do poznania drugiego człowieka i zbliżenia się do niego, są wyrazem ogromnej empatii, której tak bardzo obecnie nam brakuje w obecnej epoce.

jerzy liebert uczę się ciebie człowieku